ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಪ್ರಕಾರ ಅಭಯದೇವರು ಮಾಳವದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿ, ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಜಿನೇಶ್ವರ ಸೂರಿಯವರಿಂದ ದೀಕ್ಷೆ ಪಡೆದರು; ಆ ಸುಧಾರಕ ಆಚಾರ್ಯರ ಪರಂಪರೆ ಮುಂದೆ ಖರತರ ಗಚ್ಛ ಎನಿಸಿತು. ಆಗ ಮೊದಲ ಎರಡು ಅಂಗಗಳಾದ ಆಚಾರಾಂಗ ಮತ್ತು ಸೂತ್ರಕೃತಾಂಗಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಶೀಲಾಂಕರ ಪೂರ್ಣ ಸಂಸ್ಕೃತ ಟೀಕೆಗಳಿದ್ದವು. ಸುಮಾರು ಕ್ರಿ.ಶ. 1063–1071ರಲ್ಲಿ, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಪಾಟಣದಲ್ಲಿದ್ದು, ಅಭಯದೇವರು ಸ್ಥಾನಾಂಗದಿಂದ ವಿಪಾಕ ಸೂತ್ರದವರೆಗಿನ ಉಳಿದ ಒಂಬತ್ತು ಅಂಗಗಳಿಗೆ ಟೀಕೆಗಳನ್ನು ಬರೆದು, ಮುನಿಗಳು ಶುದ್ಧವಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವಂತೆ ಕಠಿಣ ಪ್ರಾಕೃತ ಪದಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು.
ಈ ಕಾರ್ಯ ತುಂಬಾ ಶ್ರಮದಾಯಕವಾಗಿತ್ತು; ತೀವ್ರ ಚರ್ಮರೋಗದಿಂದ ಅವರ ಆರೋಗ್ಯ ಕೆಟ್ಟಿತೆಂದು ಸಂಪ್ರದಾಯ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಕಥೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಸೇಢೀ ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಹೂತಿದ್ದ ಪಾರ್ಶ್ವನಾಥರ ಪ್ರತಿಮೆಯ ಬಳಿ ಅವರಿಗೆ ದಾರಿ ತೋರಲಾಯಿತು; ಅವರು ಹೊಸ ಸ್ತೋತ್ರವಾದ ಜಯತಿಹುಯಣ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಹಾಡಿದಾಗ ಪ್ರತಿಮೆ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು, ಅವರು ಗುಣಮುಖರಾದರು. ಆ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ಇಂದು ಖಂಭಾತ್‌ನಲ್ಲಿ ಸ್ತಂಭನ ಪಾರ್ಶ್ವನಾಥರೆಂದು ಪೂಜಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲ ಶ್ವೇತಾಂಬರ ಗಚ್ಛಗಳೂ ಅವರನ್ನು ನವಾಂಗೀ ವೃತ್ತಿಕಾರರೆಂದು ಗೌರವಿಸುತ್ತವೆ.
