ಆಚಾರ್ಯ ಗುಣಧರರು ಸುಮಾರು ಎರಡು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಬಾಳಿದರು. ಆಗ ಪ್ರಾಚೀನ ಪೂರ್ವ ಗ್ರಂಥಗಳ ವಿಶಾಲವಾದ ಮೌಖಿಕ ಜ್ಞಾನ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನೆನಪಿನಿಂದ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಪರಂಪರೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಅವರು ಐದನೆಯ ಪೂರ್ವವಾದ ಜ್ಞಾನಪ್ರವಾದದ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಬಲ್ಲವರಾಗಿದ್ದರು; ಕಷಾಯಗಳ ಕುರಿತ ಆ ಉಪದೇಶ ಕಳೆದುಹೋಗಬಹುದೆಂದು ಅವರು ಚಿಂತಿಸಿದರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಭಾಗವನ್ನು ಕೇವಲ 180 ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ಪ್ರಾಕೃತ ಗಾಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಕಗೊಳಿಸಿದರು. ಅದೇ ಕಷಾಯಪಾಹುಡ; ಇದನ್ನು ಪೇಜ್ಜದೋಸಪಾಹುಡ, ಅಂದರೆ ರಾಗ ಮತ್ತು ದ್ವೇಷಗಳ ಗ್ರಂಥ ಎಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಷಟ್ಖಂಡಾಗಮದೊಂದಿಗೆ ಇದು ಗ್ರಂಥರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಂಡ ಮೊದಲ ದಿಗಂಬರ ಆಗಮಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೆಂದು ಪರಿಗಣಿತವಾಗಿದೆ.
ಕ್ರೋಧ, ಮಾನ, ಮಾಯೆ ಮತ್ತು ಲೋಭಗಳು ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಕರ್ಮವನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಟ್ಟುತ್ತವೆ, ಈ ಕಷಾಯಗಳು ಹೇಗೆ ಕ್ಷೀಣಿಸಿ ಕೊನೆಗೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಷಾಯಪಾಹುಡ ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಇದರ ಗಾಥೆಗಳು ಆಚಾರ್ಯ ಆರ್ಯಮಂಕ್ಷು ಮತ್ತು ನಾಗಹಸ್ತಿಯವರ ಪರಂಪರೆಯ ಮೂಲಕ ಮುಂದುವರಿದವು; ನಂತರ ಆಚಾರ್ಯ ಯತಿವೃಷಭರು ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಸುಮಾರು 6,000 ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ಚೂರ್ಣಿ ಸೂತ್ರಗಳನ್ನು ಬರೆದರು. ಶತಮಾನಗಳ ಬಳಿಕ ಆಚಾರ್ಯ ವೀರಸೇನರು ಬೃಹತ್ ಜಯಧವಲಾ ಟೀಕೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದರು; ಅವರ ಶಿಷ್ಯ ಜಿನಸೇನರು ಅದನ್ನು ಕ್ರಿ.ಶ. 837ರಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದರು. ಗುಣಧರರು ಧರಸೇನರಿಗಿಂತ ಮೊದಲೋ ನಂತರವೋ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ವಿದ್ವಾಂಸರಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವಿದೆ; ಆದರೆ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಜಿನವಾಣಿಯ ಆರಂಭಿಕ ರಕ್ಷಕರೆಂದು ಗೌರವದಿಂದ ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
