ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಪ್ರಕಾರ ವಜ್ರರು ತುಂಬವನದಲ್ಲಿ ಸುನಂದಾ ಮತ್ತು ಧನಗಿರಿಯ ಮಗನಾಗಿ ಜನಿಸಿದರು; ಧನಗಿರಿ ಆಗಲೇ ಮನೆ ತೊರೆದು ಮುನಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಮಗು ಸದಾ ಅಳುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ, ಧನಗಿರಿ ಭಿಕ್ಷೆಗೆ ಬಂದಾಗ ತಾಯಿ ಅದನ್ನು ಅವರಿಗೇ ಒಪ್ಪಿಸಿದಳು; ಬಾಲಕ ಸಾಧ್ವಿಯರ ಬಳಿ ಬೆಳೆದು, ಕೇವಲ ಕೇಳಿಯೇ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕಲಿತ. ಮುಂದೆ ಸುನಂದಾ ಮಗನನ್ನು ಹಿಂದಿರುಗಿಸಲು ಕೇಳಿದಾಗ ವಿಷಯ ರಾಜನವರೆಗೆ ಹೋಯಿತು; ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕ ತಾಯಿಯ ಆಟಿಕೆ, ಸಿಹಿತಿಂಡಿಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ತಂದೆಯ ರಜೋಹರಣವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡನೆಂದು ಸಂಪ್ರದಾಯ ಹೇಳುತ್ತದೆ.
ತಂದೆಯ ಗುರುಗಳಾದ ಆಚಾರ್ಯ ಸಿಂಹಗಿರಿಯವರಿಂದ ದೀಕ್ಷೆ ಪಡೆದ ವಜ್ರರು ಉಜ್ಜಯಿನಿಯಲ್ಲಿ ಭದ್ರಗುಪ್ತರಿಂದ ಹತ್ತು ಪೂರ್ವಗಳನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಆಚಾರ್ಯರಾದರು. ಭೀಕರ ಬರಗಾಲದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಂಘವನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ತಲುಪಿಸಿದರೆಂದು ಸಂಪ್ರದಾಯ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಅವರು ಆರ್ಯ ರಕ್ಷಿತರಿಗೆ ಬೋಧಿಸಿದರು; ರಕ್ಷಿತರು ಅವರಿಂದ ಸುಮಾರು ಒಂಬತ್ತೂವರೆ ಪೂರ್ವಗಳನ್ನು ಕಲಿತರು. ವಜ್ರಸ್ವಾಮಿಯ ನಂತರ ಪೂರ್ಣ ಹತ್ತನೇ ಪೂರ್ವದ ಜ್ಞಾನ ಲುಪ್ತವಾಯಿತು; ಮುಂದಿನ ಅನೇಕ ಶ್ವೇತಾಂಬರ ಪರಂಪರೆಗಳು ವಜ್ರೀ ಶಾಖೆಯ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಜೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.
