1882ರಲ್ಲಿ ಪಂಜಾಬಿನ ರಾಹೋಂನಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಈ ಬಾಲಕ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲೇ ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರು. ಒಬ್ಬ ಶ್ರದ್ಧಾವಂತ ಶ್ರಾವಕರು ಅವರನ್ನು ಆಚಾರ್ಯ ಮೋತೀರಾಮ್ಜೀಯವರ ಬಳಿಗೆ ಕರೆತಂದರು; 1894ರಲ್ಲಿ, ಸುಮಾರು ಹನ್ನೆರಡನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಬನೂಡ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಅವರ ದೀಕ್ಷೆ ನಡೆಯಿತು. ಸಂಸ್ಕೃತ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಕೃತದಲ್ಲಿ ಪರಿಣತಿ ಪಡೆದು ಆಗಮಗಳನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದರು. ಇವರನ್ನು ಪಂಜಾಬಿನ ಹಿಂದಿನ ಮುನಿ ಆತ್ಮಾರಾಮ್ಜೀ (ವಿಜಯಾನಂದ ಸೂರಿ) ಅವರೊಂದಿಗೆ ಗೊಂದಲಗೊಳಿಸಬಾರದು. ನಂತರ ಲುಧಿಯಾನಾದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಪಂಜಾಬ್ ಸ್ಥಾನಕವಾಸಿ ಸಂಘದ ಆಚಾರ್ಯರೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಯಿತು.
1952ರಲ್ಲಿ ರಾಜಸ್ಥಾನದ ಸಾದಡೀಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಸ್ಥಾನಕವಾಸಿ ಸಮುದಾಯಗಳು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿ ವರ್ಧಮಾನ ಸ್ಥಾನಕವಾಸಿ ಶ್ರಮಣ ಸಂಘವನ್ನು ರಚಿಸಿದವು. ವಯಸ್ಸಾಗಿ ದುರ್ಬಲರಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವರ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಪಂಥಭೇದವಿಲ್ಲದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಅದರ ಮೊದಲ ಆಚಾರ್ಯರಾಗಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಅನೇಕ ಆಗಮಗಳ ಮೇಲೆ ಹಿಂದಿ ಟೀಕೆಗಳನ್ನು ಬರೆದರು; ತತ್ತ್ವಾರ್ಥ ಸೂತ್ರ ಜೈನಾಗಮ ಸಮನ್ವಯದಲ್ಲಿ ಉಮಾಸ್ವಾತಿಯ ಸೂತ್ರಗಳು ಆಗಮಗಳಿಗೆ ಹೊಂದುತ್ತವೆ ಎಂದು ತೋರಿಸಿದರು. ಮುರಿದ ಸೊಂಟದ ಮೂಳೆ ಮತ್ತು ಕ್ಷೀಣಿಸಿದ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸಮತೆಯಿಂದ ಸಹಿಸಿದ ಅವರು 1962ರಲ್ಲಿ ನಿಧನರಾದರು.

