ಜಿನಭದ್ರರು 6ನೇ ಮತ್ತು 7ನೇ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಪಶ್ಚಿಮ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬಾಳಿದರು; ಆಗ ಮೈತ್ರಕ ರಾಜರ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ವಲಭಿ ವಿದ್ಯೆಯ ಮಹಾಕೇಂದ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ಮುಖ್ಯ ಕೃತಿಯ ಒಂದು ಪ್ರತಿಯನ್ನು ಕ್ರಿ.ಶ. 609ರಲ್ಲಿ ವಲಭಿಯಲ್ಲಿ ಇರಿಸಲಾಗಿತ್ತು ಎಂಬ ಉಲ್ಲೇಖವಿದೆ. ಮಥುರಾದಲ್ಲಿ ಹಾಳಾಗಿದ್ದ ಮಹಾನಿಶೀಥ ಸೂತ್ರದ ಪಾಠವನ್ನು ಅವರು ಉದ್ಧರಿಸಿದರೆಂದೂ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಆ ಕಾಲದ ಅತ್ಯಂತ ವಿದ್ವಾಂಸ ಆಚಾರ್ಯರಿಗೆ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಕ್ಷಮಾಶ್ರಮಣ, ಅಂದರೆ 'ಕ್ಷಮಾಶೀಲ ಶ್ರಮಣ', ಎಂಬ ಬಿರುದು ಅವರಿಗಿತ್ತು.
ಅವರ ವಿಶೇಷಾವಶ್ಯಕ ಭಾಷ್ಯ ಆರು ಆವಶ್ಯಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳ (ಆವಶ್ಯಕ) ಕಿರು ಪಾಠವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಜ್ಞಾನ, ಕರ್ಮ, ಆತ್ಮ ಮತ್ತು ನಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಾವಿರಾರು ಪ್ರಾಕೃತ ಗಾಥೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತದೆ. ಹನ್ನೊಂದು ಗಣಧರರ ಸಂದೇಹಗಳಿಗೆ ಮಹಾವೀರರು ನೀಡಿದ ಉತ್ತರಗಳ ಭಾಗವನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಓದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಸರ್ವಜ್ಞರಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ದರ್ಶನ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಆಗಮ ಮತವನ್ನು ಜಿನಭದ್ರರು ಸಮರ್ಥಿಸಿದರು; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಸೇನ ದಿವಾಕರರೊಡನೆ ಗೌರವದಿಂದ ಭಿನ್ನಮತ ತೋರಿದರು. ನಂತರದ ಆಚಾರ್ಯರು ಅವರನ್ನು ಸರಳವಾಗಿ ಭಾಷ್ಯಕಾರ ಎಂದು ಕರೆದರು.
