ಆಚಾರ್ಯ ಮಾನತುಂಗರ ಬಗ್ಗೆ ಖಚಿತವಾಗಿ ತಿಳಿದಿರುವುದು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ; ವಿದ್ವಾಂಸರು ಅವರ ಪರಿಷ್ಕೃತ ಸಂಸ್ಕೃತ ಕಾವ್ಯವನ್ನು ಸುಮಾರು 7ನೇ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಶ್ವೇತಾಂಬರರು ಮತ್ತು ದಿಗಂಬರರು ಇಬ್ಬರೂ ಅವರನ್ನು ತಮ್ಮವರೆಂದು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೆ, ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಜೈನ ಮುನಿಗಳ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಒಬ್ಬ ರಾಜನು ಅವರನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ ಅನೇಕ ಬೀಗಗಳಿರುವ ಸೆರೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿದನು ಎಂದು ಪರಂಪರೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಮಾನತುಂಗರು ಭಗವಾನ್ ಋಷಭದೇವರ ಸ್ತುತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದೇ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಬೀಗಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಮುರಿದುಬಿದ್ದವು, ಮತ್ತು ಅವರು ಮುಕ್ತರಾಗಿ ಹೊರಬಂದರು.
ಕಥೆಯ ವಿವರಗಳು ಭಿನ್ನವಾಗಿವೆ. ಕ್ರಿ.ಶ. 1277ರ ಪ್ರಭಾವಕಚರಿತದಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾದ ಶ್ವೇತಾಂಬರ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ತೋತ್ರಕ್ಕೆ 44 ಶ್ಲೋಕಗಳಿವೆ, ಘಟನೆ ರಾಜ ಹರ್ಷನ ಕಾಲದ ವಾರಾಣಸಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ; ದಿಗಂಬರ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ 48 ಶ್ಲೋಕಗಳು ಮತ್ತು 48 ಬೀಗಗಳಿವೆ, ಘಟನೆ ಮಾಳವದ ಧಾರಾ ನಗರದಲ್ಲಿ ರಾಜ ಭೋಜನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ವಿದ್ವಾಂಸರು ಇವುಗಳನ್ನು ನಂತರದ ಕಥೆಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪುವುದು ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನೇ: ಭಕ್ತ ದೇವತೆಗಳು ನಮಿಸುವುದನ್ನು ವರ್ಣಿಸುವ ಆರಂಭದ ಪದಗಳಿಂದ ಹೆಸರು ಪಡೆದ ಭಕ್ತಾಮರ ಸ್ತೋತ್ರ ಇಂದಿಗೂ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಬಸದಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಹಾಡಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.
