ಪೂಜ್ಯಪಾದರು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದರು; ಮುನಿ ದೀಕ್ಷೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ದೇವನಂದಿ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಬಂದಿತು. ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಜಿನೇಂದ್ರಬುದ್ಧಿ ಎಂದೂ ಕರೆದರು; ನಂತರ ಪಾದಗಳು ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವವರು ಎಂಬ ಅರ್ಥದ ಪೂಜ್ಯಪಾದ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು; ದೇವತೆಗಳೂ ಅವರ ಪಾದಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂದು ಪರಂಪರೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಅವರನ್ನು ಪಶ್ಚಿಮ ಗಂಗ ರಾಜರೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಪರಂಪರೆ ಅವರನ್ನು ರಾಜ ದುರ್ವಿನೀತನ ಗುರು ಎನ್ನುತ್ತದೆ. ಅವರು ಧಾರ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಲೌಕಿಕ ಎರಡೂ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದರು; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕೃತ ವ್ಯಾಕರಣ ಮತ್ತು, ಪರಂಪರೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ಆಯುರ್ವೇದವೂ ಸೇರಿವೆ.
ಅವರ ಸರ್ವಾರ್ಥಸಿದ್ಧಿ ಉಮಾಸ್ವಾಮಿಯವರ ತತ್ತ್ವಾರ್ಥ ಸೂತ್ರದ ಮೇಲೆ ಲಭ್ಯವಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಚೀನ ದಿಗಂಬರ ಟೀಕೆ; ದಿಗಂಬರರು ಇಂದಿಗೂ ಪಠಿಸುವ ಸೂತ್ರಪಾಠವನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದ್ದೂ ಇದೇ. ಅವರ ಜೈನೇಂದ್ರ ವ್ಯಾಕರಣ ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಸಂಸ್ಕೃತ ವ್ಯಾಕರಣ ಗ್ರಂಥ. ದೈನಂದಿನ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಜೀವನಕ್ಕಾಗಿ ಅನೇಕ ಜೈನರು ಅವರ ಚಿಕ್ಕ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ: ಆತ್ಮವನ್ನು ದೇಹದಿಂದ ಭಿನ್ನವೆಂದು ಅರಿಯುವುದನ್ನು ಕಲಿಸುವ ಸಮಾಧಿತಂತ್ರ, ಮತ್ತು ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ನಿಜವಾದ ಹಿತ ಯಾವುದು ಎಂಬುದನ್ನು 51 ಶ್ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಮೃದುವಾಗಿ ತಿಳಿಸುವ ಇಷ್ಟೋಪದೇಶ. ಅಕಲಂಕರಂತಹ ನಂತರದ ಆಚಾರ್ಯರು ನೇರವಾಗಿ ಅವರ ಕೃತಿಯ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಕಟ್ಟಿದರು.
