ಸಮಂತಭದ್ರರು ತಮ್ಮ ಕಾಲದ ದರ್ಶನಗಳೊಂದಿಗೆ ವಾದ ಮಾಡುತ್ತಾ ಭಾರತದಾದ್ಯಂತ ಸಂಚರಿಸಿದ ನಿರ್ಭೀತ ದಾರ್ಶನಿಕರು. ಅವರ ಆಪ್ತಮೀಮಾಂಸೆ ಒಂದು ದಿಟ್ಟ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತದೆ — ಗುರುವಾಗಿ ನಿಜವಾಗಿ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಅರ್ಹರು ಯಾರು ಎಂದು ನಾವು ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯಬಹುದು? — ಮತ್ತು ಜೈನ ಅನೇಕಾಂತದೊಂದಿಗೆ ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರ ರತ್ನಕರಂಡ ಶ್ರಾವಕಾಚಾರ ಜೈನ ಗೃಹಸ್ಥ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಇಂದಿಗೂ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿ.
ಯುವ ಮುನಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಅವರಿಗೆ ಭಸ್ಮಕ ಎಂಬ ಕೊನೆಯಿಲ್ಲದ ಹಸಿವಿನ ರೋಗ ತಗುಲಿತು; ಮುನಿಯ ದಿನಕ್ಕೊಂದು ಬಾರಿಯ ಆಹಾರ ಅದನ್ನು ತಣಿಸಲಾರದಾಯಿತು ಎಂದು ಪರಂಪರೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಗುರುಗಳ ಅನುಮತಿಯೊಂದಿಗೆ ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಮುನಿಜೀವನವನ್ನು ಬದಿಗಿರಿಸಿ, ನೈವೇದ್ಯಗಳಿಂದ ತಮ್ಮ ಪೋಷಣೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವ ವಾರಾಣಸಿಯ ಒಂದು ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದರು. ದೇವಾಲಯದ ವಿಗ್ರಹಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುವಂತೆ ರಾಜನು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದಾಗ, ಅವರು ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ತೀರ್ಥಂಕರರ ಸ್ತುತಿಗಳನ್ನು ಹಾಡತೊಡಗಿದರು — ಎಂಟನೆಯವರನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ಚಂದ್ರಪ್ರಭರ ಬಿಂಬ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು ಎಂದು ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಆ ಸ್ತುತಿಗಳೇ ಸ್ವಯಂಭೂ ಸ್ತೋತ್ರ. ರೋಗಮುಕ್ತರಾದ ಅವರು ಮತ್ತೆ ಮುನಿಜೀವನಕ್ಕೆ ಮರಳಿದರು.
