ಮಹಾವೀರರ ನಂತರ ಶತಮಾನಗಳ ಕಾಲ ಮುನಿಗಳು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬಾಯ್ದೆರೆಯಾಗಿ ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಬರಗಾಲಗಳು ಮತ್ತು ವಿದ್ವಾಂಸ ಆಚಾರ್ಯರ ಅಗಲಿಕೆಯಿಂದ ಕೆಲವು ಭಾಗಗಳು ಮರೆತುಹೋದವು; ಹಿಂದೆ ಮಥುರಾ (ಸ್ಕಂದಿಲರ ನೇತೃತ್ವ) ಮತ್ತು ವಲಭಿ (ನಾಗಾರ್ಜುನರ ನೇತೃತ್ವ) ವಾಚನೆಗಳಿಂದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪಾಠಗಳು ರೂಪುಗೊಂಡಿದ್ದವು. ವೀರ ನಿರ್ವಾಣದ ಸುಮಾರು 980 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ — ಸುಮಾರು ಕ್ರಿ.ಶ. 453, ಅಥವಾ ಇನ್ನೊಂದು ಲೆಕ್ಕದಂತೆ 466ರಲ್ಲಿ — ದೇವರ್ಧಿಗಣಿ ಸೌರಾಷ್ಟ್ರದ ವಲಭಿಯಲ್ಲಿ ಮುನಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿದರು ಎಂದು ಸಂಪ್ರದಾಯ ಹೇಳುತ್ತದೆ.
ಈ ವಾಚನೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಹೋಲಿಸಿ, ಪಾಠವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಆಗದಲ್ಲಿ ಪಾಠಭೇದಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಲಾಯಿತು; ಮತ್ತು — ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ — ಆಗಮಗಳನ್ನು ಹಸ್ತಪ್ರತಿಗಳಾಗಿ ಬರೆಸಲಾಯಿತು. ಇಂದು ಶ್ವೇತಾಂಬರ ಜೈನರು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವ ಆಗಮಗಳು ಇದೇ ಕಾರ್ಯದಿಂದ ಬಂದಿವೆ. ಮೂಲ ಅಂಗಗಳು ಕ್ರಮೇಣ ಲುಪ್ತವಾದವು ಎಂದು ದಿಗಂಬರರು ನಂಬುವುದರಿಂದ ಅವರು ಈ ಆಗಮ ಸಂಗ್ರಹವನ್ನು ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ; ಅವರು ಷಟ್ಖಂಡಾಗಮದಂತಹ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅನೇಕ ವಿದ್ವಾಂಸರು ದೇವರ್ಧಿಯವರನ್ನು ನಂದೀ ಸೂತ್ರದ ಕರ್ತೃ ದೇವವಾಚಕರೆಂದು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಇದು ವಿವಾದಿತ.
