tirthankaras/tk-19-mallinatha.jpg · 1200×1600ಇಲ್ಲಿ ಎರಡು ಪರಂಪರೆಗಳು ಕೇವಲ ವಿವರಗಳಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನವಾಗುವುದಿಲ್ಲ — ಅವು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ನಿರೂಪಣೆಗಳನ್ನೇ ಹೊಂದಿವೆ, ಮತ್ತು ಆ ಭಿನ್ನತೆ ಸಿದ್ಧಾಂತಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು.
ಶ್ವೇತಾಂಬರ ನಿರೂಪಣೆ — ಆಗಮ ಗ್ರಂಥವಾದ ಜ್ಞಾತಾಧರ್ಮಕಥೆಯ ಎಂಟನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದಿಂದ — ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ರಾಜ ಮಹಾಬಲ ಮತ್ತು ಅವನ ಆರು ಆಪ್ತ ಗೆಳೆಯರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ದೀಕ್ಷೆ ಪಡೆದು, ಯಾರೂ ಇತರರನ್ನು ಮೀರದಂತೆ ಒಂದೇ ಬಗೆಯ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸುವುದಾಗಿ ವ್ರತ ತೊಟ್ಟರು. ಮಹಾಬಲನು ವ್ರತದ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿದನು, ಆದರೆ ಅದರ ಆಶಯವನ್ನಲ್ಲ — ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯೂ ಏನಾದರೊಂದು ನೆಪವೊಡ್ಡಿ ಅವನು ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ದಿನ ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿದನು. ಅವನ ಸಾಧನೆಯ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ತೀರ್ಥಂಕರ ಕರ್ಮವನ್ನು ಬಂಧಿಸಿತು; ಆ ಸಣ್ಣ ಕಪಟವು ಸ್ತ್ರೀಜನ್ಮದ ಕರ್ಮವನ್ನು ಬಂಧಿಸಿತು.
ಅವನು ಮಿಥಿಲೆಯ ರಾಜಕುಮಾರಿ ಮಲ್ಲಿಯಾಗಿ ಮರುಜನ್ಮ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಆರು ಗೆಳೆಯರು ಆರು ರಾಜರಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಅವಳನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ; ನಿರಾಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ನಗರಕ್ಕೆ ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಮಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ರೂಪದ, ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಮುಚ್ಚಳವಿರುವ ಟೊಳ್ಳಾದ ಚಿನ್ನದ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಸಿ, ತಾನು ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರದ ಒಂದು ತುತ್ತನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನ ಅದರೊಳಗೆ ಹಾಕುತ್ತಾಳೆ. ಬಳಿಕ ಆರು ರಾಜರನ್ನು ಒಳಗೆ ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಅವರು ಅದನ್ನು ಅವಳೇ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ — ಆಗ ಅವಳು ಮುಚ್ಚಳವನ್ನು ತೆರೆಯುತ್ತಾಳೆ. ಒಳಗಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದದ್ದು ಅವರನ್ನು ಬಾಗಿಲಿನಿಂದಲೇ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ನೀವು ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಬಂದ ದೇಹದೊಳಗೆ ಇರುವುದು ಇದೇ ಎಂದು ಅವಳು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಅವರಿಗೆ ಪೂರ್ವಜನ್ಮಗಳ ಸ್ಮರಣೆ ಮರಳುತ್ತದೆ, ಆರೂ ಮಂದಿ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ದೀಕ್ಷೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ.
ದಿಗಂಬರ ನಿರೂಪಣೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೆ ವಸ್ತ್ರವನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡಂತೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಪರಿಗ್ರಹ ಅಗತ್ಯ; ಅದು ಸ್ತ್ರೀಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಸ್ತ್ರೀಯು ಮೊದಲು ಪುರುಷನಾಗಿ ಮರುಜನ್ಮ ಪಡೆಯಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ ದಿಗಂಬರರು ಮಲ್ಲಿನಾಥರನ್ನು ರಾಜಕುಮಾರನೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ, ಪುರುಷರೂಪದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ — ಸ್ತ್ರೀ-ಮುಕ್ತಿ, ಅಂದರೆ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮೋಕ್ಷ — ಜೈನ ದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲದಿಂದ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿದೆ.
