ಪಾರ್ಶ್ವನಾಥ

ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತೇವೆ. ಜೈನ ಆಧಾರಗಳು ಪಾರ್ಶ್ವನಾಥರನ್ನು ಕ್ರಿ.ಪೂ. 872–772ರಲ್ಲಿ, ಅಂದರೆ ಮಹಾವೀರರಿಗಿಂತ ಸುಮಾರು 250 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಇರಿಸುತ್ತವೆ; ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಅವರನ್ನು ಕ್ರಿ.ಪೂ. 8ನೆಯ–7ನೆಯ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಇರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಅವರು ನಿಜವಾಗಿ ಬಾಳಿದ್ದರೆಂದು ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಒಪ್ಪುತ್ತಾರೆ.

ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಸಾಕ್ಷ್ಯ ಪ್ರಬಲವಾಗಿದೆ. ಮಹಾವೀರರು ಉಪದೇಶ ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ ಪಾರ್ಶ್ವರ ನಿಯಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ ಸಾಧುಗಳ ಸಂಘವೊಂದು ಆಗಲೇ ಇತ್ತು ಎಂದು ಜೈನ ಗ್ರಂಥಗಳು ದಾಖಲಿಸುತ್ತವೆ — ಐದರ ಬದಲು ನಾಲ್ಕು ಸಂಯಮಗಳು, ವಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿಯೊಂದಿಗೆ. ಪಾರ್ಶ್ವರ ಪರಂಪರೆಯ ಕೇಶಿ ಕುಮಾರ ಮತ್ತು ಮಹಾವೀರರ ಪರಂಪರೆಯ ಇಂದ್ರಭೂತಿ ಗೌತಮರ ನಡುವಿನ ಸಂವಾದವನ್ನು ಉತ್ತರಾಧ್ಯಯನ ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡಿದೆ; ವ್ಯತ್ಯಾಸವು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸನ್ನಿವೇಶದ್ದೇ ಹೊರತು ಸಾರದ್ದಲ್ಲ ಎಂದು ಇಬ್ಬರೂ ಒಪ್ಪುತ್ತಾರೆ, ಸಂಘಗಳು ಒಂದಾಗುತ್ತವೆ. ಆರಂಭಿಕ ಬೌದ್ಧ ಗ್ರಂಥಗಳು ಕೂಡ ಜೈನ ಸಾಧುಗಳನ್ನು ಚತುರ್ವಿಧ ಸಂಯಮದಿಂದ ವರ್ಣಿಸುತ್ತವೆ — ಇದು ಪಾರ್ಶ್ವರ ಸೂತ್ರೀಕರಣ.

ಅವರ ಸ್ವಂತ ಕಥೆ ವೈರ ಮತ್ತು ಸಮತೆಯ ಅಧ್ಯಯನ. ರಾಜಕುಮಾರನಾಗಿದ್ದಾಗ ಅವರು ಪಂಚಾಗ್ನಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಮಠನೆಂಬ ತಪಸ್ವಿಯನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಆ ತಪಸ್ವಿಗೆ ಕಾಣದ್ದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ: ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಕಟ್ಟಿಗೆಯೊಳಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡ ಒಂದು ಜೋಡಿ ಸರ್ಪಗಳು. ಅವರು ಆ ಕಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಸೀಳಿಸಿ, ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಸರ್ಪಗಳಿಗೆ ಣಮೋಕಾರ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಅವು ನಾಗರ ಒಡೆಯನಾದ ಧರಣೇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಅವನ ರಾಣಿ ಪದ್ಮಾವತಿಯಾಗಿ ಮರುಜನ್ಮ ಪಡೆಯುತ್ತವೆ. ಅವಮಾನಿತನಾದ ಕಮಠ ದ್ವೇಷದಲ್ಲೇ ಮರಣಹೊಂದಿ ಮೇಘಮಾಲಿ ಎಂಬ ಅಸುರನಾಗಿ ಜನಿಸುತ್ತಾನೆ.

ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಪಾರ್ಶ್ವರು ಗಾಢ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವಾಗ ಮೇಘಮಾಲಿ ಅವರನ್ನು ಮುಳುಗಿಸಲು ಬಿರುಮಳೆಯನ್ನು ಸುರಿಸುತ್ತಾನೆ. ನೀರು ಅವರ ಮೊಣಕಾಲಿಗೆ, ಎದೆಗೆ, ಗಲ್ಲಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತದೆ. ಧರಣೇಂದ್ರನು ಅವರ ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಮೇಲೆದ್ದು ಅವರ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಹೆಡೆಗಳನ್ನು ಚಾಚುತ್ತಾನೆ. ದಾಳಿ ಮಾಡುವವನ ಕಡೆಗೂ ರಕ್ಷಿಸುವವನ ಕಡೆಗೂ ಪಾರ್ಶ್ವರು ಒಂದೇ ಸಮಭಾವವನ್ನು ಇರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೆಡೆಯುಳ್ಳ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪಾರ್ಶ್ವನಾಥ ಬಿಂಬದ ಅರ್ಥ ಇದೇ: ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲ, ರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ದಾಳಿ ಎರಡರ ನಡುವೆಯೂ ಸಮತೆ. ಈ ಎರಡು ಆತ್ಮಗಳನ್ನು ಗ್ರಂಥಗಳು ಅದೇ ವೈರದ ಹತ್ತು ಜನ್ಮಗಳ ಮೂಲಕ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತವೆ — ಒಬ್ಬನು ಸದಾ ದಾಳಿ ಮಾಡುವವನು, ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಎಂದಿಗೂ ಪ್ರತೀಕಾರ ಮಾಡದವರು.